کی گفته تاریخ مصرف ونگر و فرگی تمام شده؟

کی گفته تاریخ مصرف ونگر و فرگی تمام شده؟

اتفاقات افتاده در تیمهای آرسنال و منچستر تا نیم فصل......

منچستر: بازیهای ضعیف، مصدومیت های پیاپی بازیکنان کلیدی،تحقیر خانگی، حذف از کاپ معتبر اروپا، جوانی و بی تجربگی تیم و از دست دادن ون در سار و اسکولز و  ....

آرسنال: باخت های پیاپی خانگی و خارج از خانه ، تحقیر از تیمهای بزرگ، مصدومیت بازیکن کلیدی، فروش بازیکنان کلیدی فابرگاس و نصری و خریدهای ضعیف تابستانی و ...

اگراوایل زمستان به وبسایتها و وبلاگهای فارسی و خارجی فوتبالی سر میزدید، تیتر اول مطالب اکثر هواداران تیمهای غیر از منچستر و آرسنال این بود: دوره فرگوسن و ونگر سر آمده. البته آنها برای گفتن حرفهای خودشان دلیل می آوردند.دلیل هایی که بالا به آنها اشاره کردم.

اما اگر به وبسایتهای آرسنالی و منچستری سر میزدید همه چیز عادی بود. انگار نه انگار که اون اتفاقات افتاده و انگار نه انگار که وضعیتشان خراب است. آنها به راحتی مطالب هواداران تیمهای رقیب را میخواندند و در ته دل خودشان می خندیدند و خاموشی کاملا معنی دار در جواب ابلهان نشان میدادند چون چیزی را میدانستند که دیگران نمیدانند! (که شاید الان معنی اون خاموشی رو فهمیده باشن)!

وقتی فرگوسن اسکولز را برگرداند و ونگر تیری هانری را، کم کم داشت مطالب اون هواداران رقبا به نظر خودشون به واقعیت نزدیک میشد ولی ما باز هم ساکت ماندیم و گفتیم: اسکولز اسلحه مخفی است که حالا میخوایم رو کنیم!

خلاصه بگم، درسته منچستر از یورو لیگ هم حذف شد، درسته هردو تیم دستشان از هر جامی کوتاه ماند اما آیا کسی باور میکرد که منچستر که ۷امتیاز اختلاف داشت حالا 3 امتیاز بالاتر از تیم تا دندان مسلح منچسترشیتی و آرسنال هم که 12امتیاز اختلاف داشت، حالا 5 امتیاز بالاتر از تیم چهارم یعنی تاتنهام قرار بگیرد؟ قطعا بدبین ترین هوادار من سیتی هم چنین تصوری حتی در خوابش هم نداشت. خداییش غیر از منچستر و آرسنال کی میتونه با این همه مشکلات و با این کمر خم، بیاد و کمر راست کنه و بره حتی قهرمان لیگ بشه؟

اینجاست که ما نباید ساکت بنشینیم و نوبت ماست که بخندیم. نوبت ماست که به داشتن فرگوسن و البته آرسنالی ها به ونگر ببالیم! .مشکلات متعدد داشتیم اما ما توانستیم آرام و بی سروصدا به رقبا بتازیم و یکی یکی آنها را سلاخی کنیم.

حالا منچسترشیتی باید از بازی مقابل یونایتد و آرسنال در هفته های آینده بهراسد. یک نبرد تن به تن و زیبا در حال وقوع است که شما را به دیدن آن دعوت میکنم و نتیجه آن را از همین الان اعلام میکنم. پیروزی یونایتد با ناک اوت کردن منچسترشیتی!

اما در مورد قهرمانی:

منچسترسیتی داره جا پای نیوکاسل میگذاره

نمیدونم چندمین سال میشه که فرگوسن با تیمش در اواسط فصل حتی تا10امتیاز هم کم میارن، اما آخر فصل سر از مقام اول در میارن! نمونه اول و بارز اون فصل 96 بود. با اینکه نیوکاسل در ماه فوریه 12امتیاز از منچستر جلو بود، اما در پایان فصل یونایتد 4امتیاز بالاتر از نیوکاسل قهرمان لیگ شد!

 و همینطور فصل2003.همینطور فصل قبل و فصل های قبلی

یه سر به آرشیو نیوکاسل زدم. اون زمان مربی نیوکاسل مرد بزرگی چون  کوین کیگان بود. مصاحبه های غم انگیز بازیکنان و مربیان نیوکاسل را خواندم. اکثر قریب به اتفاق موضوع مصاحبه ها این بود که چی باعث شد که آخر فصل کم بیارید؟ و بیشتر جوابها هم حول یک کلمه می چرخید: روحیه. گفتند که ما از لحاظ فنی وضعیت خوبی داشتیم اما روحیه خودمان را باخته بودیم.

روحیه رو همه تون میدونید که چه کسی بوجود میاره. سرمربی هست که با تجربیاتش و با صحبت هاش میتونه روحیه رو وارد رگهای بازیکنان جاری بسازه.

اما جالبه که بدونید نگاهی به بازیهای نیوکاسل انداختم. نیوکاسل در نیم فصل کاملا تیم برتری بود و با اختلاف زیاد تیمهای حریف رو شکست میداد. هر از چند گاهی بازیهای 4-0 و5-0 در اسکوربورد ورزشگاه سن جیمز پارک نقش می بست. اما در آن زمان یونایتد فقط بردهای خفیف و ساده1-0 در کارنامه داشت.بردهایی که تا آخر فصل ادامه داشت و به قول فرگوسن بردهای مخصوص قهرمانان است!! تا اینکه بعد از ژانویه زمانی که نیوکاسل12امتیاز جلوتر از یونایتد جایگاه اول را داشت، محرومیت اریک کانتونا به پایان رسید و کاپیتان محبوب شیاطین به زمین بازی بازگشت.مربی نیوکاسل بازگشت کانتونا را بی اهمیت جلوه داد اما در باطن خودش میدونست که کانتونا بازیکن کمی نیست. با بازگشت کانتونا، رعب و وحشت به اردوی نیوکاسلی ها وارد شد. دیگه اون تیمی نبودند که گلهای زیاد بزنند، بلکه تیمی بودند که گلهای زیاد میخوردند.بازیهای خارج از خانه یکی پس از دیگری با شکست به پایان میرسید.روحیه تیم نیوکاسل به معنای واقعی به هم ریخت و کیگان هم نتوانست برای آنها کاری بکند. 

آیا این داستان برای شما این فصل تکراری نیست؟ چه تیمی امسال شبیه نیوکاسل 96 است؟ چه تیمی است که اختلاف 7 امتیازی را از دست داده و حالا 3 امتیاز عقب تر است؟ چه تیمی است که روحیه شان به اندازه تیم وسط جدولی هم نیست؟ 

آیا بازگشت کانتونا شما را یاد بازیکنی در این فصل نمی اندازد؟ آیا اسکولز با بازگشتش خط هافبک یونایتد را دوباره به اوج نرساند؟ همه چیز ما رو یاد یونایتد و سیتی این فصل میندازه.

لی بازیکن سابق نیوکاسل در مصاحبه ش میگه: بازی حساسی مقابل یونایتد در سن جیمز پارک داشتیم. همه چیز خوب بود تا اینکه کانتونا دروازه ما را باز کرد. هرچی هم زدیم اشمایکل گرفت.ما اون بازی رو واگذار کردیم و دست یونایتد هر روز به جام نزدیکتر میشد.

لی ادامه داد که: ما میتونستیم قهرمان بشیم، میتونستیم تاریخ ساز بشیم، موقعیت عالی داشتیم اما همه چیز را به یکباره از دست دادیم.

نمیدونم عامل به هم ریختگی سیتی چیه. این وضع سیتی یادمه ژانویه شروع شد. مانسینی میگفت که یحیی توره وقتی از جام ملت های آفریقا برگرده درست میشه اما درست نشد! بازیهای خارج از خانه یا مساوی تمام میشه یا شکست. تیمی هم که نهایت استفاده را فعلا کرده یونایتد بوده. اما هرطوری که هست-تیمی که روحیه قوی داره ما هستیم و تیمی که روحیه ضعیف داره منچسترسیتی.

ما با بازگشت اسکولز در ژانویه، در این مقطع حساس از فصل در بهترین زمان و در بهترین هفته ها با بهترین بازیکنان به صدر جدول آمدیم.مصدومین کم کم برگشتند.

 نمیدونم قضیه چیه که همیشه این اتفاق میفته. شاید تاکتیک فرگی این باشه که تیم حریف تمام نیروش رو تخلیه کنه(مثل زئوس فیلم نبرد فولادین) و بعد خودش در لیگ یکه تازی کنه. اما هرچیزی که هست فوتبال 90دقیقه است و لیگ38هفته.تیمی که نمیتونه تا آخرین دقیقه بجنگه استحقاق قهرمانی رو نداره.فقط ما هستیم که لیاقت قهرمانی لیگ رو داریم

پس بلند فریاد بزنید که ما قهرمانیم

برچسب‌ها: بازگشت اسکولز و هانری, فرگوسن و ونگر

|+|